default_mobilelogo

Zoals te lezen was in mijn blog over de NK Atletiek voor de jeugd in Omnisport Apeldoorn was ik van plan om nog iets spectaculairs neer te zetten. Iets dat samen ging met atletiek, strobisme, acties bevriezen, veel sprongen, opspattend zand en natuurlijk fotografie.

Op uitnodiging ben ik bij een atletiek vereniging op een woensdag avond aan de slag gegaan met 3 jongens en een jongedame. We wilde graag de drie fase van het verspringen in beeld brengen. Maar dan wel op een net iets andere manier dan gewoon een foto maken.
Al een hele lange tijd speel ik met het idee van een sporter, in een liefst beetje spectaculaire sport, te "bevriezen" op de foto. Maar dan zo belicht dat de sporter mooi in beeld is maar de achtergrond zwart. En dat uiteraard het liefst zo veel mogelijk al in de camera geregeld.
Zo zat ik zelf aan vlinderslag of borstcrawl te denken met mooie bevroren waterdruppels en strengen aan de armen van een gespierde sporter. Zie je het beeld al voor je?

Tijdens het NK was het de eerste keer dat ik atletiek live zag, en dus ook meteen de eerste keer dat ik het vast kon leggen. Maar het was me al meteen duidelijk dat het een moeilijke maar zeer mooie tak van sport is om te fotograferen. Zo veel kleine details, zo veel bewegingen, zo veel mimiek op de gezichten. Heerlijk!

Maar zoals gezegd zo gedaan: Op een woensdag avond ben ik tijdens de training aan de slag gegaan met het maken van foto's waarbij de focus steeds op 1 van de drie vluchtelementen lag. Uiteraard is al te lezen dat ik er geen verstand van heb, maar in mijn eigen uitleg kort de drie fases. De eerste fase is een vluchtfase net na de afzet waarbij de armen gespreid zijn. Deze worden in de tweede fase samen met de rest van het lichaam naar voren gebracht om meer afstand te verkrijgen. De mooiste opmerking was "He ik lijk net een bolletje op de foto!" wat aangeeft hoe dubbelgevouwen deze fase is. De derde en laaste fase is de landing. In mijn denkbeeld gaat die altijd gepaard met opspatten van veel zand. Echter niet tijdens een training of misschien ook wel in mindere mate bij de jeugd. Maar toen ik aangaf dat een mooie spectaculaire landing die niet perse een persoonlijk record op zou leveren wel voor juist hele gave foto's zou zorgen gingen de meeste er vol voor dat inderdaad spectaculaire beelden en vermoeide atleten opleverde.

Ik wil de atleten bedanken voor hun geduld en vele sprongen. En uiteraard ook John voor het helpen op de baan en het beschikbaar krijgen van de locatie.